Honderd jaar geleden werd op 11 november een wapenstilstand getekend tussen de strijdende landen van de Eerste Wereldoorlog. Na vier vreselijke jaren kwam er een einde aan een oorlog die Groot werd genoemd, want heel de wereld was er op een of andere manier bij betrokken. Voor de geschiedenisboeken en op papier waren er winnaars en verliezers, zo gaat dat met een oorlog. De bittere realiteit was dat er vooral verliezers waren, overal, want er zijn miljoenen slachtoffers gevallen aan weerszijden van de linies, ook in onze dorpen. Ook de zogenaamde winnaars hebben vele doden moeten begraven.
Nooit meer oorlog! Het was een roep die na die oorlog in ons land zeer sterk klonk, maar twintig jaar later werd het duidelijk dat een nieuwe oorlog zou losbarsten. Een catastrofe zou het worden, alsof we de verschrikkingen van de vorige oorlog vergeten waren. Opnieuw oorlog in Europa, tussen buurlanden met zoveel gemeenschappelijk in wetenschap, handel, literatuur, muziek, geschiedenis.
Hebben we onze les geleerd, nu we in West-Europa al meer dan zestig jaar geen oorlog meer hebben gevoerd? Misschien wel, maar aandacht en zorg blijven nodig, want meningsverschillen en conflicten zullen er altijd zijn. Laten we daarom bidden voor staatsleiders (m/v) die met inzicht, geduld en standvastigheid die conflicten naar een oplossing kunnen brengen zonder verliezers. En laten we beseffen dat wijzelf, in onze omgeving, een zelfde verantwoordelijkheid hebben. Nooit meer oorlog!, dat begint in het huis, in de straat en in het dorp waar wij leven. De steen die we opraapten om te stenigen kunnen we altijd terug neerleggen (Joh. 8).