De tweede advent, de zondag van de kronkelstraten en de hobbelbanen. Wegeniswerken dus. Tijdelijk ongemak. Maar hoopvol uitzicht: effening van het pad voor de komst van de Heer. En, de zondag van Johannes, de stem uit de woestijn. Israëls bakermat, waar de Eeuwige trok met zijn volk. Zacharias’ zoon preekt bekering en roept op, de wegen van het Oude verbond nieuw te banen. Zijn roept klinkt tot vandaag. Want eeuwenlang stikken dromen en vervagen visioenen, draaien machtige mallemolens, tieren onvrede en terreur, rijzen bergen van onrecht, gapen dalen van verdrukking, in ’t groot, in ’t klein.
Vordert uw advent, lezer? Ziet u de zin? Effent u mee de baan voor het Rijk van die vreemde Koning? Of hindert het eigen rijkje? Recht dan voor de deur de kronkels, slecht de hobbels, demp hier en daar een put. Waar? Hoe? Kijk in uw hart. Zwicht niet voor de feitelijkheid. Start de werken.
En kom zaterdag naar Sint-Stefaan, of zondag naar Sint-Servaas. Laat u bemoedigen. Stut de hoop. Wakker de verwachting aan.