Tot mijn gedachtenis
Het laatste vriendenmaal moest beklijven. Daarom de slavendienst van de voetwassing en de ultieme zelfgave. Gedachtenis van uiterste dienstbaarheid en opperste liefde. Nieuwe, niet te meten zin voor het ongedesemde brood en paaslambloed. Voorbeelden om te volgen. Wie van Hem wil zijn, moet ze doen, tot zijn gedachtenis. Op Witte Donderdag zijn we met de federatie te gast in O.-L.-Vrouw.
Onafwendbaar lijden
Het doek valt over zijn leven. Het lijkt verloren en vergeefs. Verlatenheid en doodsangst overmeesteren Hem. Maar Hij hervindt zijn lijn, herwint zijn serene vrede. Gewillig daalt Hij in ons sterven, om ons op te tillen uit alle zonde, nood en dood. Wie van Hem wil zijn, kiest dan niet het hazenpad, maar waakt met Hem, volgt Hem langs zijn lijden en ontwaart al pril paaslicht, dat door het gitzwarte kruisdonker priemt. Ook Goede Vrijdag vieren we federaal, met de kruisweg in O.-L.-Vrouw en de avonddienst in Sint-Jozef.
RUSTENDE ROUW EN RIJPEND WONDERWERK
Stilte voor de nachtelijke opstanding. Gods daverend applaus voor zijn Zoon die, opgestaan, bron van opstanding blijft, uit ziekte en leed, onvrede, haat en geweld, zonde, schuld en dood. Dat opstandingsgeloof groeit, in mensen en eeuwen, en gaat ondanks afwijzing niet ten onder. Wie van Hem wil zijn, viert het, in oeroude verhalen, in wijding van water en vuur, in belijdenis en belofte, in de warme verbondenheid van de paaswake in Sint-Stefaan.
Inbraak in het graf?
Uitbraak, doorbraak! Leven, niet te stuiten! U hebt er moeite mee? U bent in onverdacht gezelschap. Het duurde een tijd, voor de leerlingen mee waren. Maria van Magdala vloerde hen met gemak. Omdat geloof en liefde één zijn. Pasen plaats Christus pal in het midden, tussen het Oude, naar Hem toe geschreven Verbond en het Nieuwe, dat van Hem uitgaat. Wie van Hem wil zijn, moet vreugde vinden in die overweldigende waarheid en haar delen met velen. Zondag in Sint-Servaas.
Zijn weg
liep niet te pletter op het kruis, hij loopt ervan weg. Paasvreugde en paasopdracht zijn één. Niet zomaar zijn waarden propageren, maar Hemzelf. Opdat de Verrezene nooit de Vergetene wordt. Liturgisch gezien viert de Kerk nog zeven weken. Maar Pasen laat zich niet perken. De Opgestane doorzeggen en doordoen is levenswerk. De teneur van Paasmaandag. En, lieve lezer, van onze genegen wens: Zalig Pasen!