Nu aan ons gevraagd wordt om zoveel mogelijk thuis te blijven, zeggen sommigen dat het leven is stilgevallen. Wie een gevulde agenda had moet er zich bij neerleggen dat alle afspraken geannuleerd zijn. Het heeft op dit moment weinig zin om te plannen en te organiseren. Je hebt al genoeg aan de zorgen van vandaag, zei Jezus, morgen zie je wel weer. Een passende uitspraak nu.
Het is lastig om zonder agenda te leven zoals Jezus het voorstelt. Is dat omdat het leven dan stilvalt? Of omdat nu het echte leven aanklopt? Ongewild is ons nu een bepaald soort vasten opgelegd. Elk jaar doen we een poging om in de veertigdagentijd ons jachtig leven wat in te tomen. Nu is het onontkoombaar, we zijn gedwongen om echt stil te staan bij wat essentieel is.
De omstandigheden zijn zeer ernstig, in de gezondheidszorg is het uiterst moeilijk, er is onzekerheid over de omvang van de financiële verliezen. En toch zal het voor sommigen een verademing zijn, even een bevrijding uit het rennen en jagen van elke dag. Het aantal zieken dat al maanden thuis is met een burn-out of een depressie is immers groot. Voor teveel werknemers is wat wij een gewoon leven noemen geen leven meer. Ze ervaren vooral leegte, angst en zinloosheid.
Zondag vertelt Johannes in het evangelie over Lazarus, de broer van Maria en Marta. We weten niet wat de oorzaken waren, maar zijn leven was ook geen leven meer. Voor zijn omgeving was hij dood, alle leven was uit hem verdwenen. Hij wilde en kon niet meer voldoen aan de verwachtingen die men in hem had. Hij stonk. Hij was afgeschreven, verwijderd.
Het was onvermijdelijk geworden. Voor Marta en Maria was de komst van Jezus te laat. Opstanding van hun broer? Op het einde der tijden, ja, zo had Maria het geleerd. Maar voor Jezus is enkel het nu van tel. Ik ben de opstanding en het leven, zei Jezus. Haal die steen weg van de grafkamer, zo beval hij. Het begraven van Lazarus moest eindigen. Niemands leven is zinloos, ieders leven is absoluut waardevol en gerechtvaardigd. Mensen mogen nooit opzij gezet worden, ook al passen ze niet in onze kaders. Jezus riep Lazarus naar buiten. Iedereen zag hoe hij aan handen en voeten vasthing aan windels, hoe zijn hoofd geklemd zat in doeken. Maak hem los en laat hem gaan. De omstanders moesten Lazarus weer de vrijheid gunnen, hem losmaken uit de pasvorm waarin ze hem gekneld hielden, hem de ruimte geven om echt te leven. Niet een voorgeschreven leven.