De donkerste maanden van het jaar maken hun opwachting en daarmee verliest het buitenleven zijn aantrekkingskracht. Een tijd breekt aan waarin we verkiezen om veel binnen te blijven. De komende feesten zijn heerlijke lichtpunten, maar dat geldt ook voor het vooruitzicht om te kunnen genieten van de warmte van de kachel, van een dekentje, een dampend drankje. Een winterslaap zoals heel wat dieren die kennen, het zou ons zeker deugd doen.
Dan is het een ferme tegenvaller dat we in het evangelie van zondag opgeroepen worden om waakzaam te zijn. Net nu we meer geneigd zijn om onze ogen wat slaap te gunnen, moeten we wakker blijven. Dat beetje extra rust hebben we echt nodig, want ons leven is zo druk! We zijn altijd bezig, vol ongedurigheid. Soms doen we het onszelf aan, andere keren zetten we mekaar onder druk. Stress is overal en de bijhorende slapeloosheid is geen uitnodiging voor een evangelisch voorgeschreven waakzaamheid.
Zoals de dienaars in het evangelie zijn we zeer goed geworden in het beheer dat ons is opgedragen. We regelen en organiseren onze zaken en hebben lijsten met taken. We kunnen het nauwelijks loslaten, maar af en toe groeit alles boven ons hoofd. Wat extra rust en slaap in de wintertijd zouden dus welgekomen zijn. De ochtendwekker is immers een kwelling. Soms is alle energie weg en willen we gewoon slapen.
Net dan vraagt Jezus ons om toch waakzaam te zijn. Heeft hij dan geen enkel begrip voor onze problemen? Toch wel, hij is zeer bekommerd. Hij vraagt ons om eindelijk wakker te worden uit een leven dat we gevuld hebben met bezigheden, taken en beheer. Uit een leven waar alle dagen op elkaar gelijken en morgen is als gisteren, waar we overdag willen slapen en ’s nachts wakker liggen. Als je vreugde en dankbaarheid verdwenen zijn, als je niets meer te verwachten of te hopen hebt, dan is het tijd om wakker te worden, dringt Jezus aan.
Want je leven is een geschenk, geen last. Het is niet de bedoeling dat je een leven leidt dat anderen voor jou hebben voorgeschreven. Zo’n leven is misschien veilig, algemeen aanvaard, voorspelbaar. Maar God heeft ons elk uniek gemaakt, anders. Hij vraagt dat we het aandurven om ons eigen leven te leiden, dat we wakker worden. Zodat we terug onze bestofte idealen ontdekken en ze niet meer onhaalbaar noemen. Dat we weer onze menselijke kant gaan tonen, tijd nemen voor de mensen rondom ons. Dat we stoppen met altijd spreken om eindelijk te kunnen luisteren. Dat we stoppen met enkel beheren en taken toe te wijzen, maar tijd vinden om te zorgen, aandachtig te zijn, dankbaar. Zodat mensen in elkaar weer Gods waakzaamheid kunnen herkennen. (Mc 13, 33-37)