Enige tijd geleden kwam dit boekje (69 pagina’s) ons in handen. De auteur Matthias Sellmann is theoloog en professor aan de universiteit van Bochum in Duitsland. Hij vraagt zich af welke rol parochies kunnen hebben in een tijd waarin mensen religieus vrij en autonoom zijn. Zijn vraag is ook onze vraag. Hij zegt: mensen hebben behoefte aan suggesties, voorbeelden en ruimtes. Hij maakt dat concreet.
Mensen moeten religieuze plaatsen kunnen vinden waar ze zich kunnen onderdompelen in de sfeer; ze zouden verhalen moeten kunnen beluisteren die het hart verkwikken; beelden zien die onvermoede, grote dingen in hen opwekken; mensen ontmoeten die hen op een productieve manier uit hun gewone doen halen; woorden te horen krijgen die zij zelf graag op de lippen zouden nemen; geuren opsnuiven die hen verrukken; men moet rituelen kunnen bijwonen die kracht geven; inhouden vernemen die overtuigen; stoffen aanraken die meer lijken te zijn dan louter materiële oppervlakken; gulle goedhartigheid ontmoeten die een diepe indruk maakt zonder dan men zich ervoor schaamt. (blz. 53)
Op zo’n momenten wordt een mens zichzelf, kan hij boven zichzelf uitstijgen, zegt Sellmann. Dan wil een mens zich uiten, iets opbouwen, zingen, schilderen, kortom, men wil genereus zijn.
Parochies van de toekomst laten de klassieke pastorale en dogmatische kerktaal achter zich. Ze communiceren in een taal die mensen activeert en emotioneel raakt. Ze slagen erin om mensen kracht te geven en te inspireren om hun eigen persoonlijke verhaal te vinden. Deze woorden van Sellmann zijn ook voor ons inspirerend.