Een parochie is als een bijenkorf. Zonder vele vlijtige bijen en bijtjes stort de korf in elkaar. Dat de bijenkorf van de parochie Berg stevig in de schoenen staat konden we vaststellen op vrijdag, 27 januari, waar alle bijen uitgenodigd waren op het nieuwjaarsbuffet op initiatief van de parochieploeg.
Ze waren met zestig, waaronder koorleden, catechisten, voorlezers, leden van de kerkraad, bouwers en afbrekers van de kerststallen, elektriciens, gebedsleiders, de kerkpoetsploeg, de Daniel Osten van de parochiekerk en het voltallige dekenaat dat we om de vergelijking compleet te maken als de koningin van de bijenkorf zullen betitelen. De vrees voor schaalvergroting zowel voor parochies als voor gemeentes doet ons weer teruggrijpen naar de leuze uit de jaren 70 ‘Small is beautiful’ en kleinschaligheid. Het was trouwens voor de eerste keer na 9 jaar dat we zonder NOZ aan het buffet zaten. Maar dat had zo zijn voordelen. Afgezien van het mooiere kader en de meer praktische keuken, konden de meesten per pedes komen en moesten ze niet op een glaasje meer of minder kijken. De geanimeerde gesprekken gingen zelden over de toekomst van de parochie maar over vele andere dingen. Ik meende zelfs de naam Trump gehoord te hebben. Tiens, zou paus Franciskus ook al denken aan aftreden en hadden we hier met een nieuwe papabile te maken? Mooi versierde tafels, een rijkelijk buffet, een stilleven van Clara Peeters waardig, waarover momenteel een prachtige tentoonstelling in het Prado loopt, gezellige en vrolijke mensen, drukdoende met vork, mes en tong, kortom een echte bijenkorf. Terloops wil ik ook nog erop wijzen dat dankzij onze jongste bij, Stijn Simons, de parochie Sint Servaas een eigen website heeft. Voor wie tijd en zin heeft: www.sintservaas.be. (Liesbeth)