Doemdenkers vinden vandaag gretig gehoor. De Jeremia van de eerste advent klinkt wel even anders! De onheilsprofeet verkondigt groot heil. Er komen dagen … De Eeuwige doet zijn woord gestand. En ook Lucas’ Apocalyps van zaterdag klinkt een stuk minder dreigend dan die van Markus vóór veertien dagen. Het vertrouwen wint. Een alerte levenswandel corrigeert het verkrampte verwachten en wapent tegen de tijd.
Advent is afteltijd. Blij verwachten, popelen. Vorfreude ist die schönste, zeggen de oosterburen. Maar ook afsteltijd. Verlangens en ambities aanzuiveren, beslommeringen en bezigheid afstemmen op Gods droom. Inkeren en waar nodig omkeren. Advent is in de weeën van de tijd gerust zijn in de goeie afloop. Maar niet de armen kruisen, want vanzelf verzekerd is die niet. Advent is niet gevangen zitten in wat ooit goed was, noch door de kommer van de dag het uitzicht verliezen, noch door verlangen verteerd de kansen van het moment verkwanselen. Advent is hoop zien, hoop spreiden, hoop zijn. Geen bunker bouwen tegen dreiging, maar haar ombouwen, de blijdschap van de Boodschap omzetten in woorden die aankomen, in gebaren die opzien baren. Eigentijds waar het kan, tegentijds waar het moet, bestand tegen meewarigheid en misprijzen.
Er zijn er die maken, dat dingen gebeuren. Er zijn er die betrokkenheid betonen. Er zijn er die wachten tot er wat gebeurt. Er zijn er die gewoon niet weten, dat er wat gebeurt. Kies uw categorie, lezer. En biddende, bezonnen, wakkere, werkbare verwachting gewenst!
