In de tijd van Jezus spraken de mensen over het nieuws van de dag, net zoals wij dat doen. Zeker de gebeurtenissen waarbij slachtoffers zijn gevallen en doden te betreuren zijn krijgen veel aandacht en worden intens besproken. Zondag vertelt Lucas in het evangelie over twee voorvallen met telkens een dodelijke afloop uit de tijd van Jezus, en waarover men zijn mening wilde kennen. Wie is er schuldig? Zijn de slachtoffers zelf ook een beetje schuldig? Waar was God toen dit is gebeurd? Het is opvallend hoe de mensen toen aan Jezus vragen stelden die wij ook zouden stellen. Misschien kan zijn antwoord daarom voor ons vandaag ook nuttig zijn?
Oordeel niet over schuld, over wie er schuldig is, zei Jezus. Sterven zullen we ooit allemaal. En over God vertelde Jezus een gelijkenis, een beeld, over een vijgenboom. Hij vertelde over een man die in zijn wijngaard naar een vijgenboom komt kijken, en vaststelt dat er geen vijgen aan zitten. Hij spreekt erover met zijn tuinman, en klaagt dat er aan de vijgenboom al drie jaar geen vijgen zitten. Zijn geduld is op, en hij vraagt om de boom om te hakken. De tuinman van zijn kant wil de boom nog laten staan, hij zal de grond eromheen omspitten en bemesten; misschien draagt de boom volgend jaar dan vrucht.
Het zijn twee manieren, de aanpak van de eigenaar en de aanpak van de tuinman. Jezus zegt niet welke aanpak God verkiest, hij beschrijft enkel, en laat het aan ons hart om de twee mogelijkheden te overwegen. De eigenaar staat juridisch gezien op het hoogste niveau, heeft maatschappelijk veel aanzien, en hij kan beslissen naar eigen goeddunken. De tuinman heeft juridisch weinig te zeggen, maar hij kent als geen ander de bomen en de planten waarover hij verantwoordelijkheid heeft, hij kent de sterktes en de zwakheden, hij is bekommerd om elk en zoekt voor elk het beste.
Wij hebben vandaag vaak de mogelijkheid om eigenaar te zijn. Even zoveel hebben we de kans om tuinman te zijn. Welke kleren trekken we graag aan? Het kostuum van de eigenaar, of de werkbroek van de tuinman?