Zondag horen we in de viering weer een kort stukje uit het evangelie van Johannes. Die laat Jezus vertellen over de liefde, als een centrale boodschap. Jezus spreekt zijn leerlingen aan met het woord kindertjes, het verkleinwoord van kinderen. Door dit woord te gebruiken geeft Jezus de toon aan: meerdere keren heeft hij opgeroepen om te worden als kinderen, omdat ze onbevangen en zonder dubbele agenda kunnen liefhebben.
Jezus vraagt de leerlingen uitdrukkelijk: heb elkaar lief. De liefde waarover Jezus spreekt gaat verder dan de liefde waarover het Oude Testament spreekt. Het Oude Testament vraagt om de ander lief te hebben zoals je jezelf liefhebt. Jezus vraagt om de ander lief te hebben zoals hij dat deed, namelijk niet selectief en zonder voorwaarden. Jezus had een warm hart voor alle mensen, en misschien nog het meest voor wie uitgesloten werd en van niemand enige liefde kon verwachten.
Jezus wilde dat die liefde het kenmerk zou zijn van zijn volgelingen: iedereen zou daaraan kunnen zien dat het zijn leerlingen waren. Een liefde die niet oordelend is, niet veroordelend, maar vergevend.
Vandaag blijft het een kenmerk van de christenen, maar tegelijk doet het velen aarzelen om voluit christen te zijn. De wereld maakt deze verregaande liefde voor elke medemens immers belachelijk, noemt ze vlakaf naïef, onhoudbaar, onwenselijk zelfs. Gutmensch is een scheldwoord geworden, gebruikt tegen mensen die zogezegd niet passen in de huidige wereld.
Een dergelijk harde wereld heeft daarom blijvend nood aan mensen die ondanks alle veroordelingen en tegenkanting toch blijven kiezen voor barmhartigheid en vergeving. Hun liefdevol gedrag stuit op veel afkeer en uitsluiting net omdat het een fel licht laat schijnen op de onmenselijkheid in en van de wereld. Het vraagt veel moed om Jezus te volgen, en niet te aanvaarden dat de wereld onvermijdelijk hard is, gebaseerd op macht en geweld.