Zondag laat Johannes in zijn evangelie Jezus aan het woord die spreekt tot zijn leerlingen. Jezus kondigt aan dat de heilige Geest hen zal helpen om te begrijpen wat hij gezegd heeft. Tegelijk geeft Jezus vrede aan zijn leerlingen, zijn vrede, een andere vrede dan de wereld te bieden heeft.
Een andere vrede? Is vrede niet overal en altijd hetzelfde? De vrede van de wereld is inderdaad vaak slechts een broze vrede, een vrede die tijdelijk is, of een vrede die meer afgedwongen dan gekozen is. Elke wapenstilstand is te verkiezen boven oorlog, maar de vrede van Jezus gaat veel verder dan een wapenstilstand.
Meningsverschillen zullen er altijd zijn, zelfs de eerste christenen hadden er ervaring mee. Zo bijvoorbeeld over de kwestie of het christendom ook toegankelijk kon zijn voor niet-joden. Een heikele vraag, want Jezus en zijn leerlingen waren allen joden. De apostel Paulus, die Jezus niet persoonlijk heeft gekend, was geen jood, en kon zijn standpunt goed verdedigen. In de eerste lezing van zondag uit de Handelingen wordt beschreven hoe de jonge kerk dat “conflict” heeft opgelost, met name door te praten.
Spreken en luisteren, we weten dat er geen betere weg is om met meningsverschillen om te gaan. Maar om velerlei redenen wordt het vaak vergeten, omdat we ongeduldig zijn of geen vertrouwen hebben. Soms wordt zelfs bewust het conflict op scherp gezet omdat de partijen zich willen profileren. Aan de basis ligt steeds de overtuiging van het eigen groot gelijk. De ander vergist zich, of heeft het niet begrepen.
We hebben zo graag dat de andere naar ons luistert, ons begrijpt. Maar daar ligt tegelijk ook de uitdaging: hoe graag willen wij naar de andere luisteren, hem of haar begrijpen? Want dan pas is vrede mogelijk.