De aansporing onder het aloud processievaantje, de aanzet voor dit wervend stukje. De tijd? Vroeger de quatertemperdag van Sinksen, nu al decennia Pinkstermaandag, van acht in de morgen tot kort na de noen. Het parkoers? Zo oud als de tocht en dus van vroeg in de 17e eeuw. Van de O.-L.-Vrouwkerk in een wijde boog om de oude parochie. Langs negen kapellen en grotelijks doorheen landelijk schoon. De geplogenheden: gedurig gebed en gezang. Aan de haltes de zegening met het Allerheiligste en pinkstercommunie. Halfweg de processiemis in Sint-Jozef. De deelnemers: u en ik, jong en oud, processiegetrouwen en nieuwkomers, vormelingen, communicanten, leden van groeperingen, losse devoten, Maria-vrienden van her en der. Met name ook de Sint-Sebastiaansgilde, die van meestappen een ereplicht maakt. En wat haar gaande houdt? Niet aflatend Mariabetrouwen, de genegen zorg van de kapelvrienden, de bereidwilligheid van de dragers, de betrokkenheid langs de beeweg, het stevig stappersgetal, de groeiende federatie- en dekenaatinbreng. De processie verzamelt en verenigt. Ze spreekt, getuigt, bevraagt de buitenstaander. Ze zaait. Wie weet waar ze wortel schiet … Meestappen is partij kiezen en barre Kerktijden trotseren. Overweeg het eens.
