Zondag staat het Pinksterverhaal centraal, uit de Handelingen van de apostelen, geschreven door Lucas en voorgelezen in de eerste lezing. De apostelen waren niet meer de bange en ontredderde twijfelaars. Ze hadden sinds Pasen steeds dieper begrepen wat Jezus voor hen betekende. Ze waren als door een vuur aangestoken, konden niet meer zwijgen over hun ervaringen met Jezus. Hun woorden waren verstaanbaar voor iedereen, ze spraken een taal van het hart waarvoor geen woordenboek nodig is.
Hoe was het mogelijk, dat vuur, dat enthousiasme, die kracht en overtuiging bij de apostelen? Ze waren vervuld van de Heilige Geest, schrijft Lucas. Het is een mooie manier om uit te drukken dat ze intenser dan ooit begrepen wat God betekent voor mensen, hoe God voortdurend de mensen nabij wil zijn. Ze hadden het wel gezien in de manier waarop Jezus tussen de mensen stond, met hen meeleefde, maar ze hadden het toen nog niet ten volle kunnen opnemen in hun hoofd en hun hart. De tijd tussen Pasen en Pinksteren had hen ertoe gebracht om met nieuwe ogen te kijken naar Jezus. Hij was hen, ondanks zijn dood, veel meer aanwezig geworden. Zijn woorden, zijn levenswijze, zijn verhouding met God, dat alles was voor de apostelen een belangrijk deel van henzelf geworden, het was bepalend geworden voor hun eigen denken en handelen. In zekere zin was Jezus in hen komen wonen, was de Geest van God in hen komen wonen. Die verandering, die kentering was mogelijk door hun groeiend vertrouwen, weg van angst en onzekerheid.
Dat diepe vertrouwen in mensen en in God hadden ze aan het werk gezien in Jezus. Het vormde de basis van zijn leven en haalde het beste boven in de mensen die hij ontmoette. Er was in Jezus een Geest van God aanwezig, en in zijn evangelie vertelt Johannes hoe Jezus die Geest ook toewenste aan zijn leerlingen, als een soort helper.
Die Geest van vertrouwen zette de apostelen ertoe aan om zich niet meer te verstoppen, maar om te spreken. Hun woorden van vertrouwen zijn opvallend verstaanbaar door velen omdat zo’n woorden naar het hart van mensen gaan. Woorden van vertrouwen maken dat we meer onze gelijkenissen zien dan onze verschillen, ze maken Pinksteren telkens opnieuw een realiteit.