Voor de eerste maal in mijn leven zullen we Pasen vieren in zeer bizarre omstandigheden: thuis en alleen met ons gezin. Voor de meeste christenen is dit toch het grootste feest in het kerkelijk jaar. Enerzijds is het Paasfeest het einde van een veertig dagen durende vastenperiode, een periode die vele gelovigen gebruiken om extra aandacht te besteden aan verdieping. In diezelfde weken vraagt Broederlijk Delen onze aandacht voor minder bedeelden. Anderzijds vieren we de opstanding van Christus. Een feest, zo belangrijk dat het ganse liturgische jaar daaraan vasthangt.
In 2020 vallen alle bijeenkomsten, vieringen en dus ook de voorbereidingen weg. Geen Palmzondag, geen Goede Week, geen Witte Donderdag en Goede Vrijdag en dus ook geen Paasviering. Het voelt allemaal wat onwezenlijk aan. We zijn op dit ogenblik op onszelf aangewezen om op zoek te gaan wat Pasen voor ons betekent. Het dagelijks lezen van één bladzijde uit de vastenkalender kan daarbij misschien helpen.
Waar we anders via deze liturgische vieringen als vanzelf in de stemming komen om dit paasgebeuren en zijn mysterie ten volle te vieren gaan we nu in onszelf zoeken wat Pasen echt betekent. Wanneer het leven ons niet mee zit kan het lijden en sterven van Christus een diepere zin geven aan ons leven. Ik verwijs naar het antwoord van Jezus op de vraag van Thomas (Joh 14, 6), waar Jezus niet alleen zegt “ik ben de waarheid” maar er ook aan toevoegt “de weg en het leven”. Ieder van ons moet zelf die weg gaan en dat ook be-leven. Die waarheid is dus geen statisch gegeven als een steen die je kan bezitten en waarin enkele waarheden staan gebeiteld, maar een ononderbroken zoektocht naar het goede dat wij in praktijk moeten brengen. We beleven nu een tijd van diepgewortelde angst, we maken ons zorgen over ziekten en kwalen, over de toekomst, over onze kinderen en kleinkinderen, over een faillissement, over de dood. We lijden onder een gevoel van onveiligheid, een vertrouwenscrisis.
De warme golf van solidariteit die we nu mogen ervaren ontroert me en beschouw ik als een lichtpunt in deze duistere tijd. Zoals Jezus in zijn tijd zijn leven heeft gegeven voor de goede zaak zijn er nu ook heel veel anonieme zorgverleners die besmetting riskeren om ouderen en eenzamen te helpen. Het volgende gebed wordt toegeschreven aan Franciscus Van Assisi, de lievelingsheilige in Europa. “Heer, maak mij tot een werktuig van Uw vrede. Waar vijandschap heerst, laat mij Uw vriendschap brengen.”
Laten we in deze dagen vooral de moed niet verliezen en blijven hopen op een betere toekomst. Die toekomst zal dan voor ons “Pasen” zijn. Zelfs al vieren we op 12 april het paasfeest in kleine kring, laat het vooral een feest van de hoop, de liefde en het vertrouwen zijn, die we best delen met onze familie en vrienden via mail, facebook, WhatsApp, … De traditie van het paaseieren zoeken zal misschien uitgesteld worden, tot wanneer de kinderen en/of kleinkinderen veilig kunnen komen zoeken. Aan allen een Zalig Paasfeest. (Jo Debruyne)