Het is niet mogelijk om altijd gelukkig te zijn. Met die boodschap toert Dirk De Wachter door Vlaanderen. Als psychiater weet hij heel goed dat we allemaal op zoek zijn naar geluk. Maar hij wil onze overspannen verwachtingen temperen. Want we krijgen allemaal te maken met verdriet en tegenslagen. Daarom moeten we volgens hem ook leren om ongelukkig te zijn, evengoed een kunst als gelukkig zijn.
Ja, hij heeft misschien gelijk, maar de zoektocht naar een gelukkig en betekenisvol leven blijft. Vooral anderen inspireren ons daarbij: ouders, vrienden, leerkrachten, kunstenaars, sportlui … We zoeken onze weg en proberen op allerlei manieren een antwoord te vinden. Al vlug ontdekken we – meestal – dat het antwoord niet te vinden is in rijkdom, macht en succes.
In het evangelie van zondag lezen we hoe ook in de tijd van Jezus mensen op zoek waren. Velen waren naar die afgelegen plek gegaan in de woestijn, aan de Jordaan, waar Johannes doopte. Andreas bijvoorbeeld was zelfs een leerling geworden van Johannes, en Jezus was daar ook. Johannes was zeer onder de indruk van Jezus, van de manier waarop hij God centraal stelde. Hij zei dat aan Andreas, en diens nieuwsgierigheid was gewekt. Het klikte meteen met Jezus. Andreas voelde zich al vlug thuis bij Jezus en kwam zodanig onder de indruk dat hij zeer lovend over hem sprak met zijn broer Simon. Hij overtuigde hem om Jezus te leren kennen. Jezus had geen nieuwe theorieën, maar hij kon geweldig vertellen uit het echte leven en hoe waardevol iedereen is, heel herkenbaar, inspirerend en menselijk.
Zo leerde Jezus ook Simon beter kennen, als iemand die voorzichtig aangelegd was en eerder behoudsgezind, betrouwbaar vooral, minder voortvarend dan zijn broer. Ze spraken over zin en betekenis vinden, en waarschijnlijk ook over een betere wereld zoals vrienden doen als ze elkaar echt begrijpen. Misschien vertelde Simon over zijn twijfels om gewoon in de voetsporen van zijn vader te treden. ‘Je bent de zoon van je vader, dat is duidelijk’, zei Jezus. ‘Maar jij bent meer dan dat, jij bent Simon, je bent uniek. Je bent als een rots, je zal een steun zijn voor velen.’
Als mensen op die manier met elkaar spreken, verheffen ze mekaar. Ze verhelderen wat ze voor elkaar betekenen. Dan doen ze de mist optrekken zodat de weg duidelijk wordt, de horizon waar we naartoe willen. Zo vinden mensen hun unieke plaats in de wereld, dan ervaren ze waarom het goed is dat ze er zijn, waarom het belangrijk is dat ze bestaan.
Het zijn woorden die Jezus graag sprak, want mensen hebben een diepe behoefte om die te horen. Als die woorden gesproken worden, is het of God ze in de mond heeft gelegd. (Joh 1, 35-42)