Vasten is een gebruik dat in heel de wereld aanwezig is. Ook onze oudste voorvaderen hadden ondervonden dat je lichaam eens helemaal uitzuiveren, door niet te eten gedurende een bepaald aantal dagen, een positieve invloed had op de algemene gezondheid.
Vandaag heeft de wetenschap dit minder drastisch overgenomen, door bijvoorbeeld te diëten en zo meestal de overtollige kilo’s te verliezen.
Maar vasten had uit ons oud bijbels verleden altijd al een totaal andere betekenis, zonder de voorgaande gevolgen te negeren.
Vasten is allereerst het herstel van de relatie met de Levende, met God, met Jahweh. Door zichzelf pijn te doen was men overtuigd dat God je dan wel zou vergeven.
Dat vasten en boete doen heeft in de geschiedenis extreme vormen aangenomen, en zichzelf geselen of door anderen, was een praktijk die lang, heel lang in onze christelijke traditie is blijven voortleven. Duidelijk had dit alles te maken met het godsbeeld.
In het oude Israël lieten de vertellers en schrijvers Jahweh, God, letterlijk aan het woord, om zijn woede, zijn ongenoegen en onvrede, met het gedrag van zijn onderdanen uit te spreken. God was, op zijn hoogste troon, diegene die de schepping stevig in de hand hield. Natuurrampen, oorlogen, verbanning, ziekte en gewelddadige dood waren allemaal het antwoord van God op de zonden van zijn volk.
Het enige antwoord om hun God weer gunstig te stemmen en verzoening te krijgen, was boete doen en vasten.
De tekst hierboven is het begin uit de Vastenverdieping die enkele mensen van de parochie Sint-Servaas in Berg opgesteld hebben: Vasten en ons dagelijks bestaan in 2021. In andere tijden zou deze Vastenverdieping gebruikt worden tijdens een bezinningsavond in de kerk. Dat gaat nu niet. Enkele exemplaren van de tekst werden daarom achteraan in de kerk gelegd. Wie een digitale versie van de tekst wenst stuurt een e-mail met de vraag naar vik.meeuws@gmail.com.