Esther Van Cauwenberghe, 95 jaar geleden geboren in Huise (Oost-Vlaanderen) is op 22 september overleden in het grote huis aan de Kriekelaarstraat.
Na haar huwelijk met Germain Ghijselings kwam ze in 1952 in Berg terecht waar haar echtgenoot een bloeiende huisartspraktijk opstartte. ‘Madame Ghijselings’, zoals wij haar noemden, was een onmisbare schakel in die praktijk: zij was de vriendelijke stem aan telefoon, luisterbereid en steeds even minzaam. Zij zorgde dat je bij de dokter terecht kon, ze kende de betrokken gezinnen, was steeds begripvol en discreet. Eind vijftigerjaren werden er enkele kamers als materniteit ingericht en verzorgde zij de ‘moederkes’ en pasgeboren baby’s.
Het grote huis met bijhorende parktuin werd een thuis voor tien ravottende, avontuurlijke kinderen: negen zonen en één dochter. Later werd het een vertrouwd oord voor 26 klein- en 28 achterkleinkinderen. Steeds veel leven en volk rondom, iedereen was welkom, zonder onderscheid. Tien kinderen grootbrengen is, zelfs als je daar de nodige middelen toe hebt, een hele opdracht die zij met een vanzelfsprekendheid vervulde.
Esther was een aangename, wijze vrouw. Haar kinderen roemden vooral haar ‘geduld’, zeker in de betekenis van ‘dulden’: tijd geven aan eenieder om te zijn wat was, te worden wat werd … Uit handen geven, erop vertrouwend dat het goed kwam, misschien wel naar het voorbeeld van Onze-Lieve-Vrouw waar zij een grote verering voor had. Dankzij die houding kon ze ook met volle teugen genieten van het leven. Samen met haar man ontdekte ze een groot deel van de wereld op haar vele verre reizen.
Germain Ghijselings overleed in 1995, maar de familiereizen en haar bridgevrienden maakten dat Esther het leven altijd weer waardevol bleef vinden. Dochter Sabine kwam ondertussen naast haar wonen en dat gaf ook een veilig gevoel. Geduld bleek ook hier haar sterke kant, tijd geven aan het verouderingsproces tot het einde. Toen het grote huis een ballast werd verhuisde ze naar een woonzorgcentrum waar ze in volle covidtijd wegkwijnde door eenzaamheid. Toen brachten de kinderen haar weer terug naar het grote huis en stelden een beurtrol in met de nodige zorg. Enkele weken werden vele maanden waarin de liefde en aanwezigheid van haar grote gezin haar weer leven gaven, tot ze haar tijd hier inruilde voor Eeuwigheid.
Tijdens de uitvaart maakte voorganger Jo de vergelijking met ‘Esther’ uit het Oude Testament: een sterke vrouw die als enige de titel ‘koningin’ droeg. Kinderen en kleinkinderen vertrouwden hun ‘koningin’ met veel respect en warme verhalen toe aan die Alomvattende Liefde die ‘graag zien’ eeuwigheidswaarde geeft.
Wij bieden de familie onze deelneming aan en zullen Esther gedenken in onze parochie, tijdens de viering van 31 oktober om 11 uur. Wees allen welkom.