Onze tijd is beperkt. Onze tijd is eindig.
Dat werd ons meegegeven bij de start van de veertigdagentijd.
Met woorden van stof en as, met stof dat weggeblazen wordt door de wind,
zo werd ons einde geschetst, onbetekenend.
Onze tijd is beperkt, als we sterven is ons leven ten einde.
Maar onze godsdienst gelooft niet dat de dood het einde is.
De meeste godsdiensten geloven trouwens dat de dood niet het einde is.
In de tijd van Jezus geloofden velen in de verrijzenis,
de verrijzenis van het lichaam, en dat werd letterlijk genomen.
Het staat zo nog steeds in onze geloofsbelijdenis.
Velen geloven ook in een hemel na de dood.
Misschien niet onmiddellijk, maar toch als het ultieme einde.
Anderen geloven in reïncarnatie,
waarbij elke overledene op een of andere wijze
een nieuwe plaats krijgt op de aarde.
Ook in de natuur is de dood nooit het einde.
Na de dood in de winter komt er steeds nieuw leven in de lente.
En zo gebeurt het ook na de droogte, na de overstroming,
na de aardbeving of na de vulkaanuitbarsting.
Het einde is nooit totaal.
Elk einde bevat steeds de kiemen van iets nieuws, van nieuw leven.
De tekst hierboven is het begin uit de vastenverdieping die enkele mensen van de parochie Sint-Servaas in Berg opgesteld hebben: Onze tijd is beperkt. Deze vastenverdieping zal doorgaan deze week donderdag 10 maart om 20 uur in de kerk van Sint-Stefaan Nederokkerzeel. Met teksten, gebeden en liederen staan we stil bij de betekenis van de veertigdagentijd in ons leven. Iedereen is van harte welkom!