Hier\nleek in 1999 even een einde aan te komen na een zeer zwaar sportongeval. Maar\ndit was buiten zijn koppigheid en doorzetting gerekend en de onbaatzuchtige hulp\nvan ouders, broer, schoonzus, andere familie en vrienden. Hier komt een verhaal\nvoor Pasen dat rijkelijk overgoten is met een bittere donkere chocolade, zoete\nmelkchocolade en hemels witte. Ze parfumeren verschillende momenten in het\nleven van Kristof. Hier volgt een verhaal van \u2018opstaan\u2019 en volhouden.<\/em><\/p>\n\n\n\n Uitdagingen<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u201cAls kleine jongen ging ik op vakantie bij een chocolatier\nin Antwerpen. Hier werd waarschijnlijk de kiem gelegd van mijn latere\nberoepskeuze. Wanneer mensen mij als jongere vroegen wat ik later zou doen, kon\nik moeilijk antwoorden. Chocolatier worden leek me wel wat. Pralines maken kon\ntoch echt niet zwaar werk genoemd worden. Dat was toch gewoon \u2018spelen met\nchocola\u2019. Ondertussen weet ik beter. Het is keihard werken, zeker met de\nhoogdagen. Dan is het \u2018vollen bak\u2019 werken.\u201d<\/p>\n\n\n\n Toen Kristof twintig was, volgde hij\neen opleiding van bakker en patissier in avondschool aan het PIVA in Antwerpen.\nDe school was gerenommeerd voor dit onderdeel. Ondertussen kon hij al aan de\nslag bij chocolatier Del Rey in de Appelmansstraat en dit op voorspraak van\nzijn moeder die connecties had. Een \u2018huis van vertrouwen\u2019, waar tien mensen de\npralines bereidden en evenveel meisjes in de winkel geriefden. Hier leerde hij\nde knepen van het vak.<\/p>\n\n\n\n Begin jaren \u201990 kwam onderbrak hij zijn chocoladecarri\u00e8re.\nZijn vader had een pand in Kampenhout aangekocht waar Kristof later een eigen\nzaak kon uitbouwen. Anderhalf jaar lang werkte hij mee om de woning volledig te\nrenoveren en van een atelier te voorzien.<\/p>\n\n\n\n \u201cDit was weer een uitdaging voor mij. Ik stal met mijn ogen\nvan vaklui en ging zelf aan het werk. Met cementspecie of voegsel strijken en\nsmeren was geen probleem. Dat kon ik al met chocolade!\u201d<\/p>\n\n\n\n De droom werd meer werkelijk. Met een degelijk financieel\nplan kwam een lening binnen handbereik en startte hij zijn zaak op.<\/p>\n\n\n\n Een\npuzzel<\/strong><\/p>\n\n\n\n In juli 1999 sloeg het noodlot toe. Op vakantie in de Franse\nAlpen sloeg Kristof bij het zweefschermvliegen (parapente of paragliding) te\npletter tegen een rots, net zoals de hoofdrolspeler in de film Intouchables<\/em>. De gevolgen waren\nrampzalig. \u201cMijn rug was gebroken, mijn nek was gebroken, ik had een klaplong,\ngebroken ribben en bovendien nog een aortabreuk. Ik was gewoon een puzzel. Een\nhelikopter bracht mij naar Gen\u00e8ve. Het was wonder dat ik dit overleefde. Maar\nik had een beschermengel \u2018ginder boven\u2019: mijn jongere zus die aan leukemie\noverleed. En ik had hier iemand die mij ook nog nodig had: mijn driejarig zoontje\ndat ik uit een kortstondige relatie had. Hij was voor mij een sterke en\nvoortdurende bron van inspiratie.<\/p>\n\n\n\n Na een reeks dringende operaties volgden er nog\nverschillende andere na mijn overbrenging naar Gasthuisberg. Er zouden maanden\nvan revalidatie volgen. Ik wou zo vlug mogelijk naar huis. Ik wou het niet\nopgeven. De mooiste attentie die ik kreeg was een klein doosje met pralines van\neigen maaksel. Mijn ouders, broer en schoonzus en enkele vrienden hadden\nondertussen mijn atelier opgeruimd en waren opnieuw met productie begonnen, zo\ngoed en zo kwaad als het kon. Nu wou ik zeker naar huis.<\/p>\n\n\n\n Uitgeweend<\/strong><\/p>\n\n\n\n Op 12 januari 2000 kwam ik thuis \u2026 in een rolstoel. De\ndwarslaesie zorgde voor een definitieve verlamming van het\nonderlichaam. Er waren al enkele aanpassingen aan het huis\naangebracht, maar ik moest nog zoveel leren. En vooral leren om naar mijn\nlichaam te luisteren dat blijvende zorg nodig had. Ik wilde in alles weer\nzelfstandig worden en ging ervoor. Mijn familie had tijdens mijn hospitalisatie\neen gast aangenomen om de zaak verder te laten draaien. Financieel zat het\nslecht, maar ook uit deze put wilde ik raken. Ik durf het zeggen: het eerste\njaar heb ik veel geweend. Er was zoveel dat ik niet meer kon. Tot het moment\ndat ik uitgeweend was. Ik zag het zitten. Ik voelde mij geen pati\u00ebnt meer. Ik\nhad geluk. Mijn broer en schoonzus kwamen met hun twee kinderen bij mij wonen.\nHun ondersteuning was enorm deugddoend. Ondertussen woon ik opnieuw al acht\njaar alleen. Ik heb opnieuw een vriendin. De chocoladezaak loopt. In de zomer\nneem ik een lange vakantie. Zomers weer doet de chocolade immers smelten. Ik\nsport opnieuw veel, doe aan rolstoeltennis en probeer in de winter een weekje\nte gaan zitski\u00ebn. Ik heb het niet afgeleerd om het gevaar op te zoeken!\u201d<\/p>\n\n\n\n Duurzaam<\/strong><\/p>\n\n\n\n Natuurlijk kan dit interview niet eindigen zonder een\nrondleiding in het atelier en met het proeven van enkele van de zeventig\nsoorten pralines die Kristof door \u2018moulage\u2019 en \u2018trempage\u2019 bereidt. Overal staan\ner bovendien rekken met chocolade-paaseieren, klokken, paaskippen en paashazen.<\/p>\n\n\n\n \u201cBelgische chocolade behoort tot de top. Wij gebruiken geen\ngoedkopere plantaardige vetvervangers, maar houden het bij echte cacaobonen.\nMijn basisgrondstof komt van Barry Callebaut. Die is wel wat duurder, maar\nstaat voor kwaliteit.\u201d<\/p>\n\n\n\n Callebaut zet meer en meer in op duurzame chocolade. Het\ntelen van cacao moet een zo gering mogelijke impact hebben op de natuur en mag\nniet op slavenarbeid gesteund zijn (noot van de redactie).<\/p>\n\n\n\n En zo zijn wij opnieuw bij onze Paasklokken. Zij kiezen ook voor duurzame chocolade voor de paaseieren. Zij brengen immers een boodschap van \u2018Opstanding\u2019, van geloof in de onvermoede krachten die een mens kunnen doen opstaan en in de Kracht van de Opgestane Heer. Cool dat deze Kristof hieraan kan meewerken. Zijn naam betekent trouwens: \u2018drager van Christus.\u2019<\/p>\n\n\n\n Spelen met chocolade?! Uit betrouwbare bron weet ik dat hij \u00e9\u00e9n van de leveranciers is van de echte Paasklokken, maar dit kan en mag hij zelf niet bevestigen wegens een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1889,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[31],"tags":[145],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1888"}],"collection":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1888"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1888\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1889"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1888"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1888"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1888"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"http:\/\/sintservaas.be\/www\/wp-content\/uploads\/2019\/04\/cacaooh2.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"