Toen we nog jong waren keken we met\nverwachting uit naar de tijd dat we volwassen zouden zijn, het moment dat we\necht zouden meetellen in de maatschappij. We zouden eindelijk onze idealen\nkunnen gaan realiseren, er zou naar ons geluisterd worden. Nu de jeugdjaren\nvolledig voorbij zijn, beseffen we dat volwassenheid niet altijd een betere\nversie is van onze kinderjaren. Er zijn tegenslagen of teleurstellingen die ons\nkunnen doen wankelen. Het is een uitdaging om onze jeugdige vrolijkheid te\nbewaren. De samenleving vraagt immers dat we ernstig en verantwoordelijk zijn.<\/p>\n\n\n\n
Met elke nieuwe verjaardag worden we\nouder, maar nooit echt \u2018oud\u2019 natuurlijk. We blijven ons inspannen om jong van\nhart en geest te blijven, en \u2013 zo wil de reclame het \u2013 ook zo lang mogelijk\njong van lichaam. Dit laatste hebben we maar beperkt in de hand, er is weinig\nverweer tegen de slijtage van ons lijf. Maar jong van hart blijven, hoe doe je\ndat?<\/p>\n\n\n\n
We horen zondag in het evangelie hoe\nLucas twee oude mensen opvoert, Simeon en Hanna. Zouden zij jong van hart zijn?\nZe zijn alle twee ge\u00efnteresseerd in wat er rondom hen gebeurt, ze hebben zich\nniet afgekeerd van de wereld. Waarschijnlijk hebben ze veel kwaad en onrecht\nzien gebeuren en meegemaakt, maar het heeft hen niet belet om te blijven zien\ndat er veel goeds gebeurt in de wereld. Een schijnbaar alledaagse gebeurtenis\nals de geboorte van een kind en de toewijding ervan aan de Heer heeft al hun\naandacht. Ze hebben ook nog hoop, ze zijn optimist, in hun hart leven nog de\ndromen van hun jeugd. Elk signaal van een betere toekomst en een hemel op aarde\nhoudt de vlam in hen gaande. Ze herkennen snel wat goed is, ze hebben een oog\ndat vlug opmerkt wat belofte in zich draagt. Door dat alles, en voor dat alles\nzijn ze ook dankbaar. Hun dankbaarheid is het begin en tegelijk ook het\nresultaat van hun blije verwondering. \n\nOud worden kan een tijd zijn van zwartkijken,\nbitterheid, cynisme en eenzaamheid. Het hoeft zo niet te zijn zegt Lucas met\nSimeon en Hanna. Zij zagen het licht, en kunnen ons nu nog steeds inspireren\n\n\n\n<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Toen we nog jong waren keken we met verwachting uit naar de tijd dat we volwassen zouden zijn, het moment dat we echt zouden meetellen in de maatschappij. We zouden […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1654,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[108],"tags":[203,204],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2609"}],"collection":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2609"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2609\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1654"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2609"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2609"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/servaas.ssimons.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2609"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}